Scooteren door Jabalpur, Gotegaon en de eerste duik in de Narmada
Een kampeermatje zoeken in het verkeer van Jabalpur, de geboorteplaats van Yasha's moeder in Gotegaon, de eerste ontmoeting met de Narmada en een duik in de rivier.
Lees verder →Narmada Parikrama · te voet
Reva aanmijn rechterhand
De Narmada Parikrama is een tocht die mensen maken op een kantelpunt in hun leven. Voor ons is dat nu.
Wil je meebetalen aan schoenen, een slaapplek of een maaltijd onderweg
De tocht
Ruim 3.000 kilometer, met de rivier altijd rechts van ons.
In totaal 3.000 km · we vertrekken op 3–4 oktober.
Fietsen door Delhi, afscheid van Ganesh en de nachttrein naar Jabalpur
Fietsen tussen de auto's van Delhi, de eerste letters Hindi, afscheid van Ganesh bij Ganesh Visarjan en met de nachttrein naar de familie in Jabalpur.
Lees verder →
Eerste blog na anderhalve maand in India
Op 3 of 4 oktober beginnen we aan de Narmada Parikrama — en eigenlijk zijn we nog niet echt goed voorbereid. Over routes in het Hindi, witte kurta's met bijpassende gamcha's, en alles op het laatste moment regelen.
Lees verder →Wie we zijn
Twee mensen, lopend langs dezelfde rivier.
Yasha
Indiaas, opgegroeid binnen bereik van de Narmada. Voor haar is de tocht een terugkeer, naar iets dat altijd als thuis heeft gevoeld.
Diederik
Nederlands, 38. De lange reizen uit zijn jongere jaren lieten hem nooit los — elke keer terug aan het werk kwam het verlangen terug. Hij wilde nooit de stabiliteit van een huis en een auto; hij wilde de weg, avontuur, en het leven buiten zijn comfortzone.
Waarom nu
We zijn bijna halverwege ons leven — het voelt gewoon goed. We hadden bijna een huis gekocht, en ergens tussen de papieren beseften we dat we geen hypotheekmensen wilden zijn met een groot huis en een mooie baan. We zijn klaar met klagen over een leven dat ons bezighoudt maar niet meer van ons voelt. De tocht is een manier om iets simpels te testen: kunnen we er elke dag zijn, reageren op wat er voor ons ligt, en het pad vertrouwen. En er ligt een droom aan het einde: ooit willen we een boerderij beginnen in India, gebouwd op de meest milieuvriendelijke manier die we kunnen. Voordat we die stap zetten, willen we het land eerst écht leren kennen — en hoe kan dat beter dan te voet: mensen ontmoeten, de cultuur leren begrijpen en ontdekken wat er onderweg op ons pad komt.
Waar het begon · een zomer in Portugal
Onderweg
India, vóór de eerste stap.
Kiekjes uit de weken van voorbereiding — treinen en straten, de rivier in moessonvloed, en de witte kurta die voor de tocht is gekocht.
Wat de parikrama is
Waarom deze tocht, en geen andere
Hij is rond: er is geen finish, niets om af te maken. Hij is devotioneel, deel van een levende traditie die nog steeds toebehoort aan de mensen die hem lopen. En hij is Indiaas. Een terugkeer voor de een, een aankomst voor de ander, en een vraag die we allebei dragen: is dit thuis? Was het dat ooit?
Mensen lopen hem om er te zijn, niet om iets te leren of te bewijzen. Sommigen laten verdriet los, of een baan die niet meer past, of een zelf dat niet meer past. Anderen lopen omdat hun toewijding erom vraagt.
Je bent de hele weg afhankelijk van mensen: voor eten, voor een slaapplek, voor hulp. Je loopt om een rivier heen in ruil voor bijna niets.
In die zin zit het hele idee.
Reva is de oudere naam van de rivier. De traditie vraagt je haar de hele ronde rechts van je te houden.
Onze droom
Een boerderij die groeit als een bos.
Terwijl we door dorpen trekken en de rivier volgen, luisteren we meer dan we plannen. De tocht zelf bepaalt wat Mushi Bagh wordt.
De tocht is de eerste bewuste stap om Mushi Bagh echt te maken.
Wat is Mushi Bagh?
Als ik aan Mushi Bagh denk, zie ik geen afgeronde plek. Ik zie momenten.
Ik zie een kind dat lang genoeg stilstaat om mieren over de grond te zien kruipen. Ik hoor geiten, vogels en gelach door de dag heen. Ik stel me voor hoe eten langzaam wordt gekookt, onder de bomen gedeeld en zonder haast gegeten.
Mushi Bagh komt voort uit een herinnering die me sinds mijn kindertijd is bijgebleven: het gevoel veilig genoeg te zijn om te dromen. Het gewone leven zien gebeuren en voelen dat het stiekem magisch was. Rennende kippen. Gras dat beweegt in de wind. Mango's die aan de bomen hangen. Zonlicht dat de uren vult.
Mushi
Japans
De kleine vormen van leven die alles mogelijk maken: insecten, microben, schimmels, wormen.
Bagh
Hindi
Tijger. Ik vind het mooi dat de machtigste aanwezigheid in het bos alleen bestaat dankzij wat klein en ongezien is.
Zo stel ik me Mushi Bagh voor: een plek gevormd door het onzichtbare en het gewone. Grond die als levend wordt behandeld. Kinderen die kunnen spelen, lezen en zich veilig genoeg voelen om te dromen. Vrouwen, eten en dagelijks werk die hun echte waarde krijgen. En een ritme dat wordt bepaald door de rivier en de streek, niet door een agenda.
Ik heb geen gedetailleerde plannen voor Mushi Bagh. Dat is bewust. Het begint met grond, en met ruimte maken waarin verbeelding en zorg wortel kunnen schieten.
Doe mee
We lopen in ruil voor bijna niets. Dit nemen we graag aan.
De tocht draait op goedheid. Wil je in gedachten met ons meereizen, dan betekent elk van deze dingen de wereld voor ons.
Contacten
Een naam in een dorp langs de Narmada, iemand die een maaltijd of een slaapplek zou willen delen.
Gastvrijheid
Een plek om uit te rusten, een warme maaltijd, een verhaal aan tafel.
Ansichtkaarten
Schrijf ons. Een kaart die ergens verderop op ons wacht is een klein wonder op zich.